Literalna interpretacja przepisów uniemożliwiała reprezentowanemu przez nas nabywcy nieruchomości rolnej na jej zbycie na rzecz osoby bliskiej bez zgody sądu przed upływem 10 lat od nabycia. Sąd Najwyższy jednakże opowiadając się za wykładnią systemową przyjął, że nabywca nieruchomości rolnej nie potrzebuje zgody sądu na dokonanie stosownej czynności.

Link do artykułu opublikowanego w portalu gazetalekarska.pl tutaj.

Link do artykułu opublikowanego w portalu gazetalekarska.pl tutaj.

Link do artykułu opublikowanego w portalu gazetalekarska.pl tutaj.

Należy przypomnieć, że mianem klauzuli opt-out określa się zgodę pracowników wykonujących zawód medyczny i posiadających wyższe wykształcenie, zatrudnionych w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, na pracę w wymiarze przekraczającym przeciętnie 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym (art. 96 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej). Zgoda taka powinna zostać udzielona przez pracownika na piśmie. Udzielenie zgody jest dobrowolne, a pracodawca nie może podejmować działań dyskryminujących wobec pracowników, którzy nie wyrazili takiej zgody. Klauzula opt-out albo stanowi część umowy o pracę zawieranej pracownikiem, albo przybiera postać osobnego oświadczenia.

Wątpliwości lekarzy dotyczą jednakże sytuacji, w której po wyrażeniu stosownej zgody, nie chcą oni z różnych przyczyn dłużej pracować w wymiarze przekraczającym 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym. Pytania dotyczą możliwości wypowiedzenia klauzuli oraz wpływu takiego wypowiedzenia na umowę o pracę.

Ustawa o działalności leczniczej w art. 96 ust. 6 stanowi, że: ?Pracownik może cofnąć zgodę na pracę w wymiarze przekraczającym 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, informując o tym pracodawcę na piśmie, z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia?. Tym samym pracownikom zagwarantowana została swoboda w przedmiocie wyrażenia zgody na klauzulę opt-out czy też jej wypowiedzenia (cofnięcia zgody). W szczególności cofnięcie zgody nie może stanowić podstawy do wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę, nawet jeżeli klauzula opt-out stanowi jedno z postanowień umowy o pracę. Jest to bowiem ustawowo zagwarantowane uprawnienie osób wykonujących zawód medyczny.

W kierowanych do lekarzy wezwaniach do zapłaty NFZ wskazuje, że wystawienie przez lekarza recepty na lek refundowany -pomimo braku podpisania umowy z NFZ, spowodowało szkodę po stronie NFZ w wysokości refundacji otrzymanej przez pacjenta. Dotyczy to więc bezpośrednio sytuacji, w której z refundacji skorzystała osoba uprawniona ? pacjent, któremu zgodnie z przepisami prawa przysługuje prawo do otrzymania refundacji i który takiej refundacji może się skutecznie domagać. NFZ postrzega jednakże tak otrzymaną refundację za nienależnie wypłaconą, a jej wysokością chce obciążać lekarzy, odwołując się do art. 415 Kodeksu cywilnego statuującego odpowiedzialność deliktową.

Kancelaria występując w imieniu lekarzy kwestionuje istnienie w tych stanach faktycznych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, w szczególności brak bezprawności działania lekarzy w świetle przepisów prawa oraz brak szkody po stronie NFZ. Prezentowane przez NFZ stanowisko w tej kwestii sprowadza się do pozbawionego konsekwencji twierdzenia, że spełnienie przez NFZ wobec pacjenta ustawowego obowiązku, a to refundacja leku, stanowi po jego stronie szkodę. Zapomina się przy tym, że o sytuacji narażenia NFZ na szkodę moglibyśmy ewentualnie mówić, gdyby stosowna recepta została wystawiona na rzecz osoby nieuprawnionej do refundacji.

NFZ pomija w tym zakresie również uregulowania prawne, odnoszące się do podstawy wykonywania zawodu lekarza wynikającej z art. 45 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, a to uprawnienia do ordynowania leków. Stosowana przez NFZ interpretacja przepisów prawa godziłaby w podstawy udzielania świadczeń zdrowotnych przez lekarzy. Niekonsekwencja NFZ dotyczy także wydawanych przez Prezesa NFZ kolejnych zarządzeń w sprawie umowy upoważniającej do wystawiania recept na leki refundowane określających jej treść oraz procedurę zawarcia. Z uwagi na wprowadzanie kolejnych zmian do umowy, NFZ zdecydował się na zakreślenie terminu granicznego, a to 31 grudnia 2013 roku, w którym to terminie lekarze uprawnieni byli do podpisania umowy z NFZ lub też zawarcia aneksu do umowy (w sytuacji, w której taką umowę już podpisali przed dniem 1 lipca 2012 roku), przy czym postanowienia umowy w jej nowym brzmieniu obowiązywać miały z mocą wsteczną, a to właśnie od 1 lipca 2012 roku. W ten sposób NFZ chciał zapewnić jednolitość regulacji oraz nałożyć na lekarzy jednakowe uprawnienia oraz obowiązki. Niezrozumiałe jest zatem aktualne stanowisko NFZ zmierzające do pociągnięcia do odpowiedzialności odszkodowawczej lekarzy, którzy w okresie począwszy od 1 lipca 2012 roku nie mieli jeszcze zawartej umowy z NFZ, ale stosownych formalności dopełnili w terminie wynikającym z zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia.

W związku z powyższym przesłanką odpowiedzialności zakładu opieki zdrowotnej jest nie tyko staranność wykonania czynności medycznych, ale także staranność w zakresie organizacji zakładu opieki zdrowotnej. Zakład opieki zdrowotnej jest bowiem ze swej definicji zespołem osób, który działa na zasadzie podziału obowiązków i współpracy wielu podmiotów. Udzielanie świadczeń zdrowotnych powinno odbywać się na zasadzie świadczenie usług optymalnych w sposób organizacyjnie niewadliwy.

W płaszczyźnie organizacji służby zdrowia najczęściej dochodzi do sytuacji, w których nie można ustalić, kto dopuścił się winy, lub jest to bardzo utrudnione, natomiast można z łatwością wykazać, że dopuszczono się zaniedbania, na skutek którego pacjent poniósł szkodę.

Obowiązkiem zakładu medycznego jest tym samym zarówno sprawne funkcjonowanie, właściwa organizacja, jak również świadczenie usług wysokiej jakości. Winę organizacyjną, w myśl utrwalonego poglądu orzecznictwa i literatury, stanowić będzie w szczególności:

• nieuzasadniona odmowa przyjęcia chorego do szpitala ? w wyroku z dnia 11 grudnia 2002 roku, sygn. akt I CKN 1386/00, Sąd Najwyższy wskazał, że odmowa przyjęcia pacjenta do szpitala i dokonania zabiegu, którego celowość stwierdzono, nie może być dowolną decyzją lekarza, lecz wymaga istnienia ważnych powodów, potwierdzonych konsultacjami, oraz szczegółowego uzasadnienia w dokumentacji medycznej. W przeciwnym razie szpital może ponieść odpowiedzialność nie tylko za pogorszenie stanu zdrowia pacjenta, lecz także za utrzymywanie się rozstroju zdrowia, jeśli w wyniku zabiegu zostałby on wyeliminowany;

• brak odpowiedniej liczby lekarzy specjalistów ? w wyroku z dnia 18 kwietnia 2002 roku, sygn. akt I ACa 214/02, Sąd Apelacyjny w Krakowie wskazał, że wina własna szpitala skutkująca jego odpowiedzialnością za wyrządzoną szkodę, może także polegać na nieobecności anestezjologa przy porodzie, w sytuacji gdy ze względu na okoliczności, trzeba liczyć się z możliwością przeprowadzenia cesarskiego cięcia;

• zwłoka w udzieleniu pomocy lekarskiej ? w wyroku z dnia 13 września 1937 roku Sąd Najwyższy uznał odpowiedzialność zakładu leczniczego za szkodę wyrządzoną pacjentowi w następstwie opóźnienia w skierowaniu lekarza i udzielenia pomocy;

• zaniedbania w zakresie organizacji bezpieczeństwa, opieki nad chorym oraz zapewnienia higieny podczas jego pobytu w zakładzie leczniczym ? w wyroku z dnia 14 grudnia 1973 roku, sygn. akt II CR 692/73 Sąd Najwyższy zasądził odszkodowanie na rzecz pacjenta, u którego po operacji chirurgicznej usunięcia cysty doszło do zakażenia rany pooperacyjnej i powstania zgorzeli gazowej. W ocenie sądu powikłania zostały spowodowane zaniedbania w zakresie aseptyki, jakich dopuścił się personel pielęgniarski szpitala, poprzez zmianę pacjentowi opatrunku na sali ogólnej, wbrew wymogowi wykonania tego w ambulatorium zabiegowym. Sąd podkreślił również, że na powstanie szkody wpływ miała także wadliwa organizacja oddziału pozwanego szpitala, polegająca na dopuszczeniu do nadmiernego zagęszczenia pacjentów oraz na zaniedbaniach w zakresie zachowania czystości i porządku na salach chorych;

• posługiwanie się wadliwym i niesprawnym sprzętem medycznym ? w wyroku z dnia 11 maja 1983 roku, sygn. akt IV CR 118/83 Sad Najwyższy wskazał, że dopuszczenie do użycia sprzętu medycznego (operacyjnego) niesprawnego, narażającego pacjentów na możliwość uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, musi być uważane za zawinione zaniedbanie funkcjonariuszy zakładu leczniczego, w którym dokonano zabiegu. To zaś powoduje odpowiedzialność Skarbu Państwa za powstałą szkodę. Zdaniem Sądu przyczynie oparzenia można było zapobiec przy każdorazowym starannym sprawdzaniu stanu technicznego sprzętu używanego podczas operacji;

• wadliwość identyfikacji pacjenta ? w wyroku z dnia 10 grudnia 1952 roku, sygn. akt 584/52, Sad Najwyższy stanął na stanowisku, że wadliwa identyfikacja pacjenta i wykonanie zabiegu wycięcia macicy u złej osoby stanowiła zaniedbanie o charakterze organizacyjnym.

Nie można jednakże pominąć okoliczności, że przyczyny dające asumpt do powstawania organizacyjnych błędów medycznych leżą między innymi po stronie niedostatecznego finansowania polskiej służby zdrowia. Powszechnie wiadomo, że środki przeznaczone na finansowanie opieki zdrowotnej są daleko mniejsze od rzeczywistych potrzeb. Od lekarzy wymaga się świadczenia usług medycznych na najwyższym poziomie, dając im do dyspozycji bardzo ograniczone środki, m.in. przestarzały sprzęt, niewystarczającą ilość narzędzi i leków, złe i niedostosowane do konkretnych wymagań warunki lokalowe. Trudna sytuacja finansowa i zwykła kalkulacja ekonomiczna zmusza zarządzających placówkami medycznymi do racjonalnego gospodarowania pozyskanymi środkami finansowymi, co nie może pozostawać bez wpływu na jakoś świadczonych usług. 

Należy mieć świadomość, że turysta dysponuje szeregiem możliwości uzyskania rekompensaty za tzw. „zmarnowany urlop”. Uprawnienia takie wynikając wprost z ustawy o usługach turystycznych, a organizator turystyki nie może w sposób dowolny wyłączyć lub ograniczyć swojej odpowiedzialności odszkodowawczej względem klienta.

Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy o usługach turystycznych: „Organizator turystyki odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych (…)”. Co istotne, organizator turystki nie może wyłączyć swojej odpowiedzialności poprzez wprowadzenie stosownych zapisów do umowy, a ograniczyć ją może wyłącznie do dwukrotności ceny imprezy turystycznej względem każdego klienta. Daje to tym samym szerokie możliwości do dochodzenia odszkodowania za nieudany urlop.

Roszczenia jakie przysługują klientom względem biur podróży do przede wszystkim roszczenie o odszkodowanie za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy, oraz żądanie zadośćuczynienia za „zmarnowany urlop”. Podstawowym sposobem dochodzenia roszczeń wobec organizatora turystyki jest zgłoszenie reklamacji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia imprezy. W reklamacji klient powinien wskazać uchybienia jakich dopuścił się organizator w trakcie realizacji umowy oraz przedstawić swoje żądania. Jeżeli organizator turystyki nie odpowie na reklamację w terminie 30 dni od dnia jej złożenia, uważa się, że uznał naszą reklamację za uzasadnioną. W przypadku odmowy ze strony organizatora turystyki pozostaje nam sądowa droga dochodzenia naszych roszczeń.

W każdym przypadku dochodzenia odszkodowania, czy to na etapie przedsądowym czy też w pozwie, należy wskazać wysokość odszkodowania, jakie w naszej ocenie jest adekwatne do uchybień organizatora powstałych w trakcie wykonywania usługi. Oczywiście trudno jest oszacować stosowną rekompensatę za niedziałającą klimatyzację, czy też zbyt dużą odległość do plaży (zamiast obiecywanych 500 m, w rzeczywistości musieliśmy pokonać 1500 m), itp. Pomocna w tym przypadku może zatem okazać się tzw. Tabela Frankfurcka określająca propozycję procentowego odszkodowania w stosunku do ceny imprezy w zależności od powagi uchybienia, jakiego dopuściło się biuro podróży. Należy pamiętać, że Tabela nie ma charakteru wiążącego, a w konkretnym wypadku należne odszkodowanie może zostać określone wyższą kwotą.

Aktualnie nie ulega również wątpliwości, że klienci biur podróży mogą żądać wypłaty stosownego zadośćuczynienia za tzw. „zmarnowany urlop”. Orzecznictwo stoi bowiem na stanowisku, że przywołany powyżej art. 11a ustawy o usługach turystycznych stanowi także podstawę odpowiedzialności organizatora turystyki za szkodę niemajątkową w postaci zmarnowanego urlopu.

]]> https://www.pociecha.com.pl/jak-odzyskac-pieniadze-za-nieudany-urlop/feed/ 0 https://www.pociecha.com.pl/zostales-poszkodowany-w-wypadku-komunikacyjnym-sprawdz-jakie-przysluguja-ci-roszczenia/ https://www.pociecha.com.pl/zostales-poszkodowany-w-wypadku-komunikacyjnym-sprawdz-jakie-przysluguja-ci-roszczenia/#comments Mon, 05 Aug 2013 12:22:02 +0000 Urszula Wójcikiewicz-Pociecha http://pociecha.com.pl/?p=2343 Continue Reading]]> Poszkodowanemu w wypadku komunikacyjnym przysługują następujące roszczenia:

• o wypłatę odszkodowania w związku z uszkodzeniem ciała lub wywołaniem rozstroju zdrowia: stosowne odszkodowanie pokryje wszelki wynikłe z tego tytułu koszty, w tym przede wszystkim koszty leczenia, koszty transportu, nabycia sprzętu rehabilitacyjnego, leków, przystosowania do nowego zawodu itp. Niezbędne jest udokumentowanie wszelkich wydatków rachunkami lub fakturami VAT, gdyż tylko w takim wypadku możliwe będzie uzyskanie pełnego odszkodowania. To na poszkodowanym w takiej sytuacji spoczywa ciężar dowodu. W związku z powyższym poszkodowany oraz jego rodzina powinni prowadzić pełną dokumentację procesu leczenia oraz wszelkich związanych z tym wydatków, celem uzyskania odszkodowania w pełnej wysokości.

• o wypłatę zadośćuczynienia za doznaną krzywdę: niejednokrotnie konsekwencją wypadku jest długotrwały proces powrotu do zdrowia, związany z cierpieniem zarówno fizycznym jak i psychicznym poszkodowanych. Stan zdrowia poszkodowanych po wypadku często nie pozwala im na prowadzenie dotychczasowego trybu życia, zarówno w sferze zawodowej jak i prywatnej, ograniczając ich możliwości dalszego rozwoju. Dlatego też celem zrekompensowania negatywnych doznań poszkodowanych mają oni możliwość dochodzenia stosownej kwoty pieniężnej, która stanowić będzie zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, jak i cierpienia które mogą powstać w przyszłości.

• o wypłatę renty wyrównawczej: poszkodowany w wypadku komunikacyjnym niejednokrotnie traci częściowo lub całkowicie zdolność do pracy, co może wpłynąć bezpośrednio na uzyskiwane dochody oraz możliwości zarobkowe poszkodowanego. W takiej sytuacji poszkodowany jest uprawniony do dochodzenia renty wyrównawczej, której celem jest wyrównanie jego obniżonych dochodów.

• o wypłatę renty na zwiększone potrzeby poszkodowanego: konsekwencją wypadku może być konieczność ponoszenia przez poszkodowanego stałych kosztów związanych z leczeniem, rehabilitacją, specjalną dietą lub też pomocą/opieką osób trzecich. W takiej sytuacji poszkodowanemu przysługuje roszczenie o zapłatę stosownej renty, celem pokrycia w/w potrzeb poszkodowanego, będących skutkiem wypadku.

• o wypłatę odszkodowania w związku z uszkodzeniem pojazdu ? poszkodowany w wypadku komunikacyjnym ma również możliwość dochodzenia stosownej kwoty za szkody powstałe w pojeździe bezpośrednio z OC sprawcy. Należy mieć na uwadze, że ubezpieczyciele niejednokrotnie zaniżają wysokość należnego odszkodowania (cen części, stawek za roboczogodziny oraz kosztów wynajmu samochodu zastępczego), a jego uzyskanie w pełnej wysokości możliwe jest dopiero na drodze postępowania sądowego.

- zstępni,

- małżonek,

- rodzice spadkodawcy

o ile w konkretnym stanie faktycznym wchodziliby do kręgu spadkobierców dziedziczących z ustawy. Przysługuje im wówczas roszczenie o 1/2 wartości udziału spadkowego, który by im przypadł w przypadku dziedziczenia ustawowego, a jeżeli uprawniony jest stale niezdolny do pracy, albo zstępny uprawniony jest małoletni, wówczas przysługuje im roszczenie o 2/3 wartości udziału spadkowego. Oczywiście najczęstsze sytuacje, w których mamy do czynienia z roszczeniem o zachowek dotyczą rozrządzenia majątkiem spadkowym w drodze testamentu, kiedy to niejednokrotnie do spadku zostają powołane osoby spoza kręgu spadkobierców ustawowych.

Jednakże należy mieć na uwadze, że również w przypadku dziedziczenia ustawowego stosowne roszczenie przysługuje osobom uprawnionym, które otrzymały mniej niż należny im zachowek, lub też w spadku nie pozostało nic, co mogłoby zaspokoić ich roszczenia. Jeżeli zatem spadkodawca jeszcze za życia rozdysponował majątkiem spadkowym lub jego częścią, w drodze darowizny zaliczanej na poczet zachowku, osobom uprawnionym w takiej sytuacji również przysługiwać będzie roszczenie o zachowek, na co często nie zwraca się uwagi w praktyce. Potwierdził to Sąd Najwyższy między innymi w wyroku z dnia 13 lutego 2004 roku, sygn. akt II CK 444/2002, stwierdzając: „Jeżeli uprawniony do zachowku, dziedziczący z ustawy wespół z innymi osobami, nie otrzymał należnego mu zachowku, ma przeciwko współspadkobiercom roszczenia o zapłatę sumy pieniężnej potrzebnej do pokrycia zachowku albo do jego uzupełnienia”.

Przykład: po zmarłej matce, która nie pozostawiła testamentu dziedziczą jej dzieci – córka i syn. W chwili śmierci spadkodawczyni była wdową. Rok przed śmiercią dokonała ona darowizny nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym na rzecz syna, w związku z czym w majątku spadkowym nie pozostało już nic. Córka nie otrzymała od matki żadnej darowizny. W takiej sytuacji córce przysługiwać będzie wobnec brata roszczenie o zachowek.